Zaproszenia slubne
We Francji w 1787 roku król Ludwik XVI wprowadził śluby cywilne dla protestantów. W 1792 wprowadzono we Francji jedynie cywilną formę zawierania małżeństwa; podobnie regulował tę kwestię Kodeks Napoleona. W Austrii ustawy z lat 1868 i 1870 przewidywały możliwość ślubów cywilnych. W Niemczech od 1875 jedynie świecka forma zawierania małżeństwa.
Polski Projekt Lutostańskiego z 1929 roku dawał nupturientom (przyszłym małżonkom) możliwość wyboru formy zawarcia małżeństwa.
W innych kulturach podobne znaczenie przypisywane jest specjalnemu strojowi lub innych przedmiotom. Symbolicznym zakończeniem ceremonii jest w krajach europejskich pocałunek składany przez pana młodego na ustach panny młodej.
Ślub kościelny wiąże młodą parę w świetle prawa kanonicznego prowadząc do powstania małżeństwa sakramentalnego. Zgodnie z dogmatami religii katolickiej małżeństwo jest zawierane przed obliczem Boga i jest nierozerwalne, aż do śmierci jednego z małżonków.
Małżeństwo w Kościele katolickim może zostać uznane za nieważne w dowolnym czasie jego trwania, jeżeli w kanonicznym procesie o stwierdzenie nieważności małżeństwa zostanie stwierdzone, iż zostało zawarte z naruszeniem odpowiednich kanonów. W sytuacji takiej według Kościoła nigdy małżeństwo nie zostało zawarte, a wyrok Sądu Biskupiego jedynie potwierdza to, że dana kobieta i dany mężczyzna nigdy małżeństwem nie byli.
Ślub cywilny prowadzi do zawarcia związku w świetle prawa rodzinnego, który
zaproszenia slubne zostać zakończony za życia kobiety i mężczyzny poprzez rozwód. Grubaska kosmiczna ciekawie stwierdza znane karteczki.